Bystra1

Ośrodek Maksymilianum w Bystrej Podhalańskiej gościł w dniach 6 - 22.08.2021 rekolekcje OR II stopnia DK archidiecezji warszawskiej. Były to bardzo wyczekiwane, po roku pandemicznej izolacji, rekolekcje. Naszą wspólnotę tworzyło 14 małżeństw z dziećmi, najwspanialszą diakonią wychowawczą oraz księdzem moderatorem Marcinem Loretzem. Okoliczności przyrody i pogoda pomagały łączyć przeżycia rekolekcyjne z wypoczynkiem. Dzieci zachwycone i pełne energii wykorzystywały możliwości wielkiego terenu wokół ośrodka, boiska oraz zakamarków budynku. Kuchnia karmiła nas po królewsku, a kawa płynęła strumieniem.

Uczestnicy Oazy podążali za narodem wybranym do Ziemi Obiecanej. To była długa i trudna wędrówka, w czasie której poznawaliśmy nasze zniewolenia i ograniczenia. Wsłuchiwaliśmy się w głos Bożego wezwania i w rozbitym namiocie spotkania chcieliśmy usłyszeć, jaką misję ma dla nas Pan.

Jedenastego dnia całą Oazą przeżywaliśmy Celebrację Paschy, w czasie której doświadczaliśmy działania Pana Naszego w naszym życiu. Dzień Wspólnoty świętowaliśmy wraz z 10 innymi Oazami w Krościenku, gdzie bije serce ruchu.

OR II to także czas odkrywania znaczenia i piękna liturgii, czas doskonalenia się w posłudze przy ołtarzu, czas możliwości włączenia się w „zbawczy dialog”, radość z bycia wspólnotą razem dbającą o piękno liturgii.

Błogosławiony czas, który nasi uczestnicy podsumowali na Agapie wierszem, który zamieszczamy poniżej.

Mariola i Jerzy Wrochnowie
para prowadząca
-----

OR II Bystra refleksje
Do Bystrej Podhalańskiej Izraelici z okolic Warszawy zjechali,
wyjścia z Egiptu szukali.
Oaza nasza jako Diecezja Krakowska przez miejscowego plebana przywitana,
dobrze z obsługą Maksymilianum zbratana.
Mariola, matka generalna o świecę oazową i porządek dbała,
a oazowiczów za brak łyżeczek na stołówce ścigała
Jerzy, ojciec generalny, przy przeciąganiu liny mocarz niepokonany,
jednak przez nas wszystkich jako ”jajeczny Jurek” zostanie zapamiętany.
Ksiądz Marcin Loretz duszpasterz, pod Ducha Świętego natchnieniem,
po raz 18-ty oazę II stopnia prowadził niestrudzenie.
Głębokie treści ludowi przekazywał wspaniale,
o silencium sacrum przypominał wytrwale
Jak Mojżesz lud izraelski na pustynię, wyprowadził nas w noc paschalną w pole,
nie przewidział jednak, że podczas burzy piaskowej będą potrzebne parasole.
Pan Bóg zdrojów łask nie szczędził,
deszczem z chmury burzowej oazowiczów poświęcił.
Przemoczeni do suchej nitki, odnowionymi przyrzeczeniami chrzcielnymi żeśmy się radowali,
potem Noc Zmartwychwstania uroczyście świętowali.
Baranki Młode Marcin na gitarze przygrywał radośnie,
za dnia zaś z okna hejnał mariacki trąbił donośnie.
Diakonia wychowawcza z ogromnym poświęceniem od świtu, aż po zmrok
naszych pociech nie odstępowała nawet na krok.
Całe grono animatorów to zgrana ekipa jest,
Modlitwa w Ich intencji to będzie najpiękniejszy wdzięczności gest.
Przekazane treści wciąż głęboko przeżywamy,
owoce tych Rekolekcji za jakiś czas poznamy.

Magdalena Pękalska

Bystra3Bystra5Bystra2Bystra4

Kokoszyce1

W dniach 13-18 lipca, w przepięknym i przyjaznym Domu Rekolekcyjnym Archidiecezji Katowickiej w Kokoszycach, odbyła się Oaza Rekolekcyjna Animatorów Rodzin I stopnia. W grupie 57 osób przeżywaliśmy ten wyjątkowy czas rekolekcji, cieszyliśmy się doświadczeniem wspólnoty i korzystaliśmy z uroków tego wyjątkowego miejsca.

Diakonię rekolekcyjną tworzyli: ks. Aleksander Michalak - moderator, my jako para prowadząca i animatorzy, Marta i Paweł Romanowscy - animatorzy, Mada i Bolek Dawidowiczowie - animatorzy kręgu i diakonia muzyczna. Opiekę nad gromadką 24 dzieci sprawowała nieoceniona diakonia wychowawcza - Monika i Sławek Bieńkowscy wraz z Marysią, Justyną, Łucją, Tomkiem, Olą i Tosią. Razem z nami rekolekcje przeżywał, dzielnie nas wspierał i ofiarnie służył diakon Szymon Migalski.

Te kilka dni to czas zgłębiania charyzmatu Ruchu Światło- Życie. Temu celowi służyły przede wszystkim katechezy, konferencje, szkoła modlitwy, spotkania w grupach - skupione wokół 4 tematów: Światło-Życie, Nowy Człowiek, Nowa Wspólnota, Nowa Kultura. Namiot Spotkania, Jutrznia, Eucharystia, wieczorna adoracja Najświętszego Sakramentu stanowiły sposobność do spotkania z Panem Jezusem i powierzenia Mu wszelkich trosk i radości. Modlitwa małżonków oraz dialog małżeński służyły wzmocnieniu więzi małżeńskiej, a pogodne wieczory były doświadczeniem radowania się we wspólnocie. Czas dla rodziny był okazją do poznawania uroków ziemi śląskiej i do rodzinnego odkrywania okolicznych atrakcji.

Ogromną zaletą ułatwiająca przeżywanie rekolekcji była niezwykła gościnność i otwartość gospodarzy - ks. Mateusza i ks. Janusza, sióstr Jadwiżanek oraz przemiłych i uczynnych pań z obsługi, a także pań kucharek, które rozpieszczały nas przepysznym jedzeniem, często serwując potrawy regionalne.

Był to bardzo dobry czas dla uczestników,diakonii, dzieci i młodzieży, co wybrzmiewało i w codziennych rozmowach, i w czasie godziny świadect. Wyjechaliśmy zbudowani doświadczeniem wspólnoty “żywego kościoła”, umocnieni pogłębieniem więzi z Panem Jezusem i ze współmałżonkiem.

Za każdy dzień rekolekcji, za wszystkie dary i za radość spotkania z drugim człowiekiem - Bogu niech będą dzięki!

Katarzyna i Krzysztof Mentrakowie
para prowadząca

Świadectwo ==>>

Kokoszyce3Kokoszyce2

MBL 6606

W dniach 24–29 lipca w Dębowcu odbyły się rekolekcje tematyczne NAMIOT SPOTKANIA. Ośrodkiem rekolekcyjnym był Dom Rekolekcyjny Misjonarzy Saletynów Centrum Pojednania LA SALETTE. Rekolekcje prowadził moderator ks. Henryk Bartuszek oraz para prowadząca - Elżbieta i Grzegorz Kolasińscy. W rekolekcjach wzięło udział 16 małżeństw z 28 dziećmi z archidiecezji warszawskiej, a posługę animatorską pełniły 3 małżeństwa: Anna i Jan Mickiewiczowie, Dorota i Krzysztof Górscy oraz Martyna i Michał Kamińscy. Muzycznie posługiwali Monika i Andrzej Żygadłowie. Dziećmi opiekowała się diakonia wychowawcza prowadzona przez Agatę Jaczewską i Magdę Kamińską wraz z Gabrysią, Anią, Marysią, Piotrem i „miejscową diakonią”. Miejscowa diakonia to Grażyna i Kazimierz Stecowie, małżeństwo formujące się w kręgu DK w Dębowcu oraz Karolina, Ania, Kamila i Wiktor - młodzi ludzie ze wspólnot Ruchu Światło-Życie z Jasła i okolic.

Program rekolekcji oparty został na podręczniku Szkoła modlitwy – Namiot Spotkania ks. Franciszka Blachnickiego. Zawiera cztery konferencje wygłoszone podczas szkoły modlitwy w ramach Szkoły Animatora Ruchu Światło-Życie w Carlsbergu jesienią 1982 roku. Są one rozważaniem głębokiego tekstu biblijnego o modlitwie, opisującego modlitwę Mojżesza w Namiocie Spotkania (Wj 33, 7-20). Jak pisze ks. Franciszek „Do tego tekstu musimy ciągle wracać, aż zrozumiemy całą głębię modlitwy. Jej codzienna, osobista praktyka to jest Namiot Spotkania”.

Każdy z czterech pełnych dni rekolekcyjnych oparty był na jednej konferencji ks. Blachnickiego i dotyczył różnych aspektów modlitwy:
• Modlitwa – Spotkanie
• Rozmawiał jak z przyjacielem
• Boże plany
• Spraw, abym ujrzał Twoją chwałę.

W poszczególnych dniach rekolekcyjnych odkrywaliśmy jak wielką szansą i darem dla każdego z nas jest codzienny Namiot Spotkania.

Pierwszy dzień Modlitwa – Spotkanie; w samej nazwie Namiot Spotkania jest już określona istota modlitwy: modlitwa to spotkanie, spotkanie zaś dokonuje się między osobami. Tylko osoby mogą się spotkać. Istotą tego spotkania, tej modlitwy jest spotkanie osoby człowieka z osobą Boga. Na to spotkanie musimy każdego dnia znaleźć czas i miejsce. Nie traktuję Boga poważnie, jeżeli nie mam dla Niego czasu.

Drugi dzień – Modlitwa to rozmowa z Panem jak z Przyjacielem. Modlitwa ma polegać na tym, żeby rozmawiać z Bogiem twarzą w twarz, jak rozmawia przyjaciel z przyjacielem. Modlitwa jest rozmową z Bogiem, który jest przyjacielem, który mnie miłuje. Musimy uświadomić sobie, uznać i przyjąć w wierze, to co Bóg mówi do Mojżesza: Znam cię po imieniu i jestem ci łaskawy. Wielką pomocą dla modlitwy i sposobem nawiązania rozmowy z Bogiem jest Pismo Święte. Jeżeli modlitwa jest dialogiem, to w tym dialogu Bóg zawsze ma pierwsze słowo, a ja mogę tylko dawać odpowiedź.

Dzień trzeci – Modlitwa to poznanie Bożych planów wobec nas. Treścią naszej modlitwy mają być Boże plany wobec nas. Pan Jezus ucząc nas modlitwy każe na pierwszym miejscu stawiać plany Boże, a nie nasze. Bóg ma jakieś zamiary, których w danej chwili nie znamy, dlatego nieraz w takiej sytuacji trzeba powiedzieć: nie wiem, nie rozumiem, ale proszę Panie, daj mi poznać Twoje zamiary wobec mnie. Przyjdzie czas, że zobaczę, że poznam, ale już teraz jestem gotów je przyjąć i podporządkować się Bogu. Takiej modlitwy uczy nas Chrystus.

Dzień czwarty – Modlitwa to doświadczenie Boga i oglądanie Jego oblicza. Jeżeli trwamy na modlitwie, jeżeli ciągle na nowo ją podejmujemy, jeżeli jesteśmy wierni praktyce Namiotu Spotkania to taka modlitwa ma ogromną wartość. Ona nami kieruje, Bóg nas oczyszcza i wynagradza naszą wiarę, nadzieję i wytrwałość. Taka modlitwa nas przemienia, staje się coraz większym źródłem siły i mocy, poprowadzi ku Bogu, do Jego Chwały.
Codzienny program realizowany był podczas: konferencji kapłana, Namiotu Spotkania przed Panem Jezusem w Najświętszym Sakramencie, homilii, wprowadzenia i spotkanie kręgu oraz modlitwy wieczornej. W programie rekolekcji przewidziany był czas na realizację także innych zobowiązań – dialogu, modlitwy rodzinnej i modlitwy małżeńskiej w obecności Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Uzupełnieniem konferencji były dla wszystkich świadectwa życia modlitwą kapłana, małżeństw z diakonii oraz uczestników podczas wprowadzenia i spotkania kręgu. Był także czas wolny na wypoczynek, rekreację i zwiedzanie najbliższej okolicy podczas codziennego poobiedniego czasu dla rodziny.

Postawa księdza moderatora wiele lat żyjącego charyzmatem Ruchu Światło-Życie, jego mądrość i doświadczenie duszpasterskie oraz świadectwo i postawa służby całej diakonii sprawiły, że czas rekolekcji był dla wszystkich szczególnym czasem odnowienia więzi z Jezusem Chrystusem, szcególnie podczas codziennego Namiotu Spotkania i modlitwy wieczornej oraz budowania z Nim trwałych relacji małżeńskich i rodzinnych. Za czas rekolekcji, za wszystkich uczestników i za całą diakonię – Bogu niech będą dzięki!

Chryste Sługo – zmiłuj się nad nami.
Niepokalana Matko Kościoła – módl się za nami.
Czcigodny sługo Boży księże Franciszku – wstawiaj się za nami.

Elżbieta i Grzegorz Kolasińscy
para prowadząca

Świadectwa==>>

MBL 6424MBL 6588MBL 6595MBL 6555NSDebowiec47 1NSDebowiec12

Branszczyk oaza

Nasze rekolekcje odbyły się w Brańszczyku nad Bugiem, niedaleko od Warszawy i w związku z tym mieliśmy obawy czy miejsce to będzie atrakcyjne turystycznie dla uczestników. Jak się ostatecznie okazało - dla rodzin z malutkimi dziećmi było to bardzo dobre miejsce, właśnie dlatego, że nie było trzeba daleko jechać. W rekolekcjach wzięło udział 9 małżeństw z dziećmi (w większości w wieku do 5 lat), z wyjątkiem jednej wszystkie rodziny były z diecezji warszawskiej.

Podczas naszego pobytu na Oazie, mieliśmy możliwość przyjęcia podczas Eucharystii Jezusa jako Swojego Pana i Zbawiciela. Każdy mógł tego dokonać osobiście w cichej modlitwie, odpowiednio przygotowany do tego ważnego wydarzenia na spotkaniach kręgów. Na nabożeństwo Światła i Wody poszliśmy wieczorem ze świecami nad Bug.

W ramach szkoły życia odwiedzili nas goście z diakonii życia z diecezji łomżyńskiej, a także para diecezjalna, która towarzyszyła nam podczas kontemplacji ikony Świętej Rodziny. W dniu, w którym mieliśmy przewidzianą szkołę życia na temat Krucjaty Wyzwolenia Człowieka (KWC), przyjechali do nas goście z diakonii wyzwolenia z diecezji drohiczyńskiej, opowiedzieli nam o dziele KWC i podzielili się z nami swoim świadectwem na ten temat. Świadectwem podzielili się także niektórzy uczestnicy rekolekcji.
Ważnym wydarzeniem podczas rekolekcji była droga krzyżowa odprawiona na ulicach Brańszczyka, podczas której każda rodzina niosła krzyż i przygotowała rozważanie poszczególnych stacji.
Podczas dnia wycieczkowego część rodzin wspólnie spędziła wolny czas na kajakach na Liwcu, a później odwiedziliśmy muzeum bł. kardynała Stefana Wyszyńskiego w Zuzeli.

Dzień Wspólnoty, mimo starań z naszej strony, przeżywaliśmy, niestety, bez innej oazy. Wybraliśmy się na pielgrzymkę do Ostrówka - miejsca pobytu św. Faustyny Kowalskiej. Zwiedziliśmy dom, w którym opiekowała się dziećmi i w którym dojrzała w niej ostatecznie decyzja do wstąpienia do zakonu. Tamejszym siostrom zaprezentowliśmy program przygotowany na dzień wspólnoty: piosenkę oazy i nasz znak. Wyjśniliśmy też jego symbolikę. Eucharystię i godzinę świadectw przeżyliśmy w kościele obok domu św. Faustyny, a Godzinę odpowiedzialności i misji w kościele parafialnym w Ostrówku, gdzie ksiądz proboszcz przyjął nas niezwykle miło i przygotował nam skromny posiłek.

Wróciliśmy szczęśliwi!

Dorota i Dariusz Tyzowie
para prowadząca

Branszczyk ksidz 2Branszczyk para i ksidz DKBranszczyk para

 Lubaszowa zd.8

Rekolekcje to zawsze czas przemiany. O ile sami jej chcemy. Bóg może nas prowadzić w różne miejsca, pokazywać różne cuda, ale ostatecznie szanuje naszą wolność i czeka na naszą odpowiedź. W tym roku zaprowadził nas na Górę Tabor w Lubaszowej. Było nas w sumie 71 uczestników Oazy Rekolekcyjnej II stopnia. Jak to na „dwójce” tematem przewodnim było wychodzenie z naszych niewoli grzechu, podobnie jak Izraelici wychodzili z niewoli egipskiej – czyli wsłuchani w głos Pana, przez niego prowadzeni i jemu posłuszni, co zawsze jest gwarancją sukcesu. Naszym „Mojżeszem” był ks. Michał Wszeborowski wspierany przez kleryka Rafała Mińkowskiego. To dzięki nim dialog z Bogiem w Liturgii stawał się z każdym dniem lepiej zrozumiały, a słowo Boże czytelne. W codziennej Eucharystii Bóg objawiał nam swoje piękno i pozwolił dotykać niebiańskiej rzeczywistości. Mieliśmy okazję doświadczać, że sakramenty są realnym łącznikiem między naszą ziemską rzeczywistością a Niebem.

W Oazie uczestniczyło 14 małżeństw, w tym para moderatorska – Iza i Wicek Pipkowie, oraz animatorzy – Asia i Tomek Bęzowie, Kasia i Paweł Kryziowie oraz Ania i Bartek Małkowie. O formację dzieci dbała 10-osobowa diakonia wychowawcza złożona ze studentów i licealistów, którzy wcześniej sami doświadczali formacji w Ruchu Światło-Życie. Przeżyciu rekolekcji sprzyjało odosobnione miejsce, cisza, las i serdeczna gościnność ojców redemptorystów. Na miejscu mieliśmy do dyspozycji wspaniałą kaplicę, z której, za ołtarzem w perspektywie Krzyża, przez oszkloną ścianę, rozciągał się przepiękny widok na doliny wokół Tuchowa. Po prostu czuć było obecność Boga.

Czwartego dnia rekolekcji, nieopodal domu rekolekcyjnego przy przepięknej figurze Matki Bożej, przeżywaliśmy nabożeństwo Światła i Wody. Nasz nocny Exodus, ze świadomym, indywidualnym odnowieniem Chrztu Świętego, zakończyliśmy z kolei na górze Brzance Eucharystią odprawioną o brzasku słońca. Wspaniałym doświadczeniem dla uczestników oazy był Dzień Wspólnoty, który przeżyliśmy w centrum Ruchu Światło-Życie, w Krościenku. Nasza wyprawa, połączona z modlitwą przy grobie Ojca Franciszka miała szczególne znaczenie w roku 100-lecia jego urodzin. Na Kopiej Górce mieliśmy okazję spotkać się z moderatorem generalnym Ruchu ks. Markiem Sędkiem. W Kaplicy Chrystusa Sługi przeżyliśmy Nabożeństwo Odpowiedzialności i Misji. Wielką radością dla całej naszej wspólnoty było dołączenie kolejnych 11 osób do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, które to składały swoje deklaracje do pierwszej historycznej Księgi KWC wyłożonej na ołtarzu (z wpisem samego św. Jana Pawła II oraz pierwszym członkiem KWC – Ojcem Franciszkiem Blachnickim).

Doświadczaliśmy na naszej Górze Tabor niezwykłych rzeczy. Faktycznie za św. Piotrem chciałoby się powiedzieć: dobrze, że tam byliśmy i najchętniej zostalibyśmy tam dłużej. Wiemy jednak, że nie tego Bóg od nas oczekuje. Chce byśmy zeszli z góry i umocnieni tym, czego doświadczyliśmy i co zobaczyliśmy, odpowiedzieli na powołanie. Żniwo wielkie, ale robotników wciąż mało. Obyśmy okazali się godni…

Iza i Wicek Pipkowie
para prowadząca

Świadectwo ==>>

Lubaszowa zd.2Lubaszowa zd.3Lubaszowa zd.7Lubaszowa zd.1

Jesteś tu:

Serwis wykorzystuje pliki cookies w celach wskazanych w polityce prywatności. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na wykorzystywanie plików cookies, w zakresie odpowiadającym konfiguracji Twojej przeglądarki.

Polityka prywatności