
Z NICH MY WSZYSCY...
9 kwietnia 2026 roku, w Oktawie Wielkanocy, w wieku 89 lat, po krótkim pobycie w szpitalu (w następstwie upadku), zmarła Maria Bujnik. Od niej i jej męża zaczyna się historia Domowego Kościoła w trzech diecezjach.
W 1977 roku, Marysia i Staszek Bujnikowie dowiedzieli się od krewnych z Krakowa, że w Krościenku pewien ksiądz (Franciszek Blachnicki) organizuje dla rodzin „wczasy z Bogiem”. Mimo wielu obaw, zgłosili się i wyruszyli z dziećmi na kraniec Polski. Rekolekcje okazały się dla nich ogromnym przeżyciem. Wrócili z mocnym postanowieniem, żeby zacząć coś podobnego u siebie.
3 października 1977 roku, zaprosili do niewielkiego mieszkania przy ul. Pereca, w Parafii Wszystkich Świętych (przy Pl. Grzybowskim), księdza i kilka małżeństw z różnych dzielnic Warszawy na pierwsze spotkanie pierwszego kręgu Oazy Rodzin - jak wtedy nazywano Domowy Kościół - w archidiecezji warszawskiej. Warto nadmienić, że Staszek liczył sobie wówczas 56 lat!
Ten pierwszy krąg spotykał się tylko rok, ale uczestniczące w nim małżeństwa założyły trzy kolejne. Marysia ze Staszkiem zostali pierwszą parą diecezjalną, a kiedy w 1984 roku przekazywali posługę, istniało już 27 kręgów DK. Z ufnej decyzji jednego małżeństwa Bóg wyprowadził wielkie dobro, a z małego ziarenka wykiełkował prężny Domowy Kościół w trzech diecezjach (warszawskiej oraz warszawsko-praskiej i łowickiej, które się z niej wyodrębniły w 1992 roku).

Formując się przez kilkanaście lat w Parafii Wszystkich Świętych, mieliśmy szczęście znać i spotykać Marysię i Staszka. Ponieważ byli rodzicami naszych przyjaciół (z którymi stworzyliśmy nowy krąg), początkowo czuliśmy się trochę onieśmieleni, ale ich życzliwość, serdeczność i bezpośredniość szybko przełamywała wszelkie bariery. Emanował od nich ogromny pokój, niezłomna wiara i zaufanie do Opatrzności Bożej (także w obliczu trudnych sytuacji), a przy tym niezwykła pokora. Zawsze tylko skromnie się uśmiechali, kiedy powtarzaliśmy im, że "z Was my wszyscy..."
Poza posługą w Domowym Kościele (jeszcze w roku 2012/13, kiedy Staszek miał ponad 90 lat, byli parą animatorską!), przez kilkadziesiąt lat posługiwali niezmiennie w tej samej parafii - gdzie Marysia m.in. co tydzień przygotowywała piękne komentarze i modlitwę powszechną. Jednak przede wszystkim, Marysia przez 67 lat służyła Kościołowi w Duszpasterwstwie Rodzin, wychowując i kształcąc rzesze doradców rodzinnych i instruktorów NPR. Za jej wkład w rozwój tego duszpasterstwa, św. Jan Paweł II odznaczył ją medalem Pro Ecclesia et Pontifice.
Prosimy wszystkich członków Kościoła Domowego o gorliwą modlitwę za Zmarłą.
Msza święta pogrzebowa:
poniedziałek, 20 kwietnia 2026 roku, godz. 11.00
Parafia Wszystkich Świętych, Pl. Grzybowski 3/5
(dalsza część uroczystości na cmentarzu w Rembertowie, ul. Grzybowa 1)
Jak powstał pierwszy krąg w diecezji

Andrzej i Joanna Hilcher wzięli ślub w 1985 roku. Mieszkali w Kaniach Helenowskich i tam, w wakacje 1995 roku, uczestniczyli w pierwszej Oazie Rodzin - chociaż właśnie urodziło im się piąte dziecko. Janek.miał wtedy miesiąc, dlatego rekolekcje blisko domu były dla nich świetnym rozwiązaniem. Po wakacjach podjęli formację w miejscowym kręgu DK. Asia od razu włączyła się w też dzieło KWC.
Później jeszcze wielokrotnie uczestniczyli w rekolekcjach. Mimo licznych dzieci (doczekali się ich ośmioro i gromadki wnuków), podejmowali posługę animatorską.
Asia zmarła 11 kwiernia 2026 r., w wieku 64 lat, po dwóch miesiącąch od rozpoznania choroby nowotworowej. Odeszła szybko, pogrążając w bólu Andrzeja, dzieci i wnuki, siostry oraz grono przyjaciół. Była niezwykle oddana Bogu i odeszła w pełni pogodzona z Jego wolą.
Pogrzeb Asi odbędzie się w sobotę, 18 kwietnia 2026 r., o godzinie 12.00, w Parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Otrębusach.
Wieczny odpoczynek racz jej dać, Panie...

ODCHODZĄ PARY DIECEZJALNE...
26 sierpnia 2025 r. odeszła do Pana Elżbieta Bołtruszko.
Ela i jej mąż Antoni wyjechali na pierwszą Oazę Rodzin w 1978 roku. Z wielkim entuzjazmem i zaangażowaniem włączyli się w formację Domowego Kościoła i już w 1980 roku zwieńczyli ją udziałem w "trójce" w Rzymie. Potem regularnie wyjeźdżali na dwa (sic!) turnusy rekolekcji 15-dniowych – najpierw jako prowadzący, a potem jako animatorzy gospodarczy (standard ośrodków był wówczas znacznie niższy, a Oazy same musiały się zatroszczyć o zaopatrzenie i wyżywienie).
Zaledwie cztery lata później zostali wybrani na drugą parę diecezjalną w Archidiecezji Warszawskiej. Tę posługę pełnili w latach 1984-1989. Był to okres dynamicznego rozwoju Domowego Kościoła w naszej diecezji (jeszcze przed jej podziałem), pomimo głębokiego kryzysu gospodarczego oraz nieprzychylności ze strony władz państwowych w schyłkowej fazie rządów komunistycznych w Polsce.
Po zakończeniu kadencji nadal w różny sposób służyli Kościołowi.
Antoni odszedł do Pana w listopadzie 2021 roku, a teraz dołączyła do niego Ela. Jej pogrzeb odbędzie się 4 września, o godz. 10.30, w Kościele św. Dominika (ul. Dominikańska 2, Warszawa), o czym z chrześcijańską nadzieją zawiadamia córka Irena, która wraz z mężem Władysławem formuje się w kręgu DK w Rejonie Mokotów.


Dnia 23 lutego 2026 roku po krótkiej i nagłej chorobie odszedł do Pana Marek Mazur.
Wraz z żoną dołączyli do wspólnoty Domowego Kosciola w 2021 roku. Formowali sie w kregu przy parafii Matki Bozej Królowej Rodzin w Dziekanowie Leśnym (rejon Kampinos).
Marek był człowiekiem cichym, spokojnym i refleksyjnym. Wszystkie trudy zawsze powierzał Bogu.
Ufamy, że jest już w ramionach Ojca, do którego tak bardzo tęsknił.
Wieczny odpoczynek racz mu dać, Panie...