Nietrzebki1

W dniach 23-29.08.2021 do ośrodka rekolekcyjnego w Pratulinie nad Bugiem zjechało 16 małżeństw z Domowego Kościoła archidiecezji warszawskiej pod przewodnictwem ks. Krzysztofa Szerszenia, aby przeżywać Oazę Rekolekcyjną Animatorów Rodzin II stopnia.

Słuchając konferencji, świadectw i biorąc udział w spotkaniach małych grup mieliśmy szansę poznawać kwestie związane z powołaniem, posługą i sposobami pracy pary animatorskiej w DK, a także dzielić się sposobami radzenia sobie w różnych sytuacjach związanych z posługą. Trwaliśmy na modlitwie poczynając od porannego namiotu spotkania, poprzez włączenie się w modlitwę Kościoła w czasie Jutrzni, czy Nieszporów, aż wreszcie powierzając Zmartwychwstałemu nasze rodziny w czasie wieczornej modlitwy małżonków. Południowa Eucharystia była naszym szczytem i źródłem każdego dnia. Popołudnia wykorzystywaliśmy do nawiedzania pobliskich sanktuariów, w tym sanktuarium bł. męczenników: Wincentego Lewoniuka i towarzyszy w Pratulinie. Dzięki opowieści księdza kustosza mieliśmy szansę dostrzec wielką wiarę ludu podlaskiego, który gotów był nawet do ofiary życia w imię jedności Kościoła. Radośnie budowaliśmy naszą wspólnotę rekolekcyjną podczas pogodnych wieczorów, czy dzielenia się swoimi doświadczeniami codziennej posługi animatora. W czasie spotkań formacyjnych małżeństw, nasze dzieci spędzały z radością czas pod opieką diakonii wychowawczej. Mimo niezbyt sprzyjającej pogody wracały do swoich rodziców po różnych aktywnościach z szerokimi uśmiechami na twarzach.

Kilka dni rekolekcji wypełnione treściami i przeżyciami minęło bardzo szybko. Wracaliśmy zatem do domów z niedosytem, ale i z gotowością do lepszego pełnienia posługi pary animatorskiej we własnej rodzinie, kręgu czy też gdziekolwiek indziej zostaniemy posłani.

Chwała Panu!

Anna i Marcin Nietrzebkowie
para prowadząca

Świadectwo==>>

Nietrzebki3Nietrzebki2

Bystra1

Ośrodek Maksymilianum w Bystrej Podhalańskiej gościł w dniach 6 - 22.08.2021 rekolekcje OR II stopnia DK archidiecezji warszawskiej. Były to bardzo wyczekiwane, po roku pandemicznej izolacji, rekolekcje. Naszą wspólnotę tworzyło 14 małżeństw z dziećmi, najwspanialszą diakonią wychowawczą oraz księdzem moderatorem Marcinem Loretzem. Okoliczności przyrody i pogoda pomagały łączyć przeżycia rekolekcyjne z wypoczynkiem. Dzieci zachwycone i pełne energii wykorzystywały możliwości wielkiego terenu wokół ośrodka, boiska oraz zakamarków budynku. Kuchnia karmiła nas po królewsku, a kawa płynęła strumieniem.

Uczestnicy Oazy podążali za narodem wybranym do Ziemi Obiecanej. To była długa i trudna wędrówka, w czasie której poznawaliśmy nasze zniewolenia i ograniczenia. Wsłuchiwaliśmy się w głos Bożego wezwania i w rozbitym namiocie spotkania chcieliśmy usłyszeć, jaką misję ma dla nas Pan.

Jedenastego dnia całą Oazą przeżywaliśmy Celebrację Paschy, w czasie której doświadczaliśmy działania Pana Naszego w naszym życiu. Dzień Wspólnoty świętowaliśmy wraz z 10 innymi Oazami w Krościenku, gdzie bije serce ruchu.

OR II to także czas odkrywania znaczenia i piękna liturgii, czas doskonalenia się w posłudze przy ołtarzu, czas możliwości włączenia się w „zbawczy dialog”, radość z bycia wspólnotą razem dbającą o piękno liturgii.

Błogosławiony czas, który nasi uczestnicy podsumowali na Agapie wierszem, który zamieszczamy poniżej.

Mariola i Jerzy Wrochnowie
para prowadząca
-----

OR II Bystra refleksje
Do Bystrej Podhalańskiej Izraelici z okolic Warszawy zjechali,
wyjścia z Egiptu szukali.
Oaza nasza jako Diecezja Krakowska przez miejscowego plebana przywitana,
dobrze z obsługą Maksymilianum zbratana.
Mariola, matka generalna o świecę oazową i porządek dbała,
a oazowiczów za brak łyżeczek na stołówce ścigała
Jerzy, ojciec generalny, przy przeciąganiu liny mocarz niepokonany,
jednak przez nas wszystkich jako ”jajeczny Jurek” zostanie zapamiętany.
Ksiądz Marcin Loretz duszpasterz, pod Ducha Świętego natchnieniem,
po raz 18-ty oazę II stopnia prowadził niestrudzenie.
Głębokie treści ludowi przekazywał wspaniale,
o silencium sacrum przypominał wytrwale
Jak Mojżesz lud izraelski na pustynię, wyprowadził nas w noc paschalną w pole,
nie przewidział jednak, że podczas burzy piaskowej będą potrzebne parasole.
Pan Bóg zdrojów łask nie szczędził,
deszczem z chmury burzowej oazowiczów poświęcił.
Przemoczeni do suchej nitki, odnowionymi przyrzeczeniami chrzcielnymi żeśmy się radowali,
potem Noc Zmartwychwstania uroczyście świętowali.
Baranki Młode Marcin na gitarze przygrywał radośnie,
za dnia zaś z okna hejnał mariacki trąbił donośnie.
Diakonia wychowawcza z ogromnym poświęceniem od świtu, aż po zmrok
naszych pociech nie odstępowała nawet na krok.
Całe grono animatorów to zgrana ekipa jest,
Modlitwa w Ich intencji to będzie najpiękniejszy wdzięczności gest.
Przekazane treści wciąż głęboko przeżywamy,
owoce tych Rekolekcji za jakiś czas poznamy.

Magdalena Pękalska

Bystra3Bystra5Bystra2Bystra4

Kokoszyce1

W dniach 13-18 lipca, w przepięknym i przyjaznym Domu Rekolekcyjnym Archidiecezji Katowickiej w Kokoszycach, odbyła się Oaza Rekolekcyjna Animatorów Rodzin I stopnia. W grupie 57 osób przeżywaliśmy ten wyjątkowy czas rekolekcji, cieszyliśmy się doświadczeniem wspólnoty i korzystaliśmy z uroków tego wyjątkowego miejsca.

Diakonię rekolekcyjną tworzyli: ks. Aleksander Michalak - moderator, my jako para prowadząca i animatorzy, Marta i Paweł Romanowscy - animatorzy, Mada i Bolek Dawidowiczowie - animatorzy kręgu i diakonia muzyczna. Opiekę nad gromadką 24 dzieci sprawowała nieoceniona diakonia wychowawcza - Monika i Sławek Bieńkowscy wraz z Marysią, Justyną, Łucją, Tomkiem, Olą i Tosią. Razem z nami rekolekcje przeżywał, dzielnie nas wspierał i ofiarnie służył diakon Szymon Migalski.

Te kilka dni to czas zgłębiania charyzmatu Ruchu Światło- Życie. Temu celowi służyły przede wszystkim katechezy, konferencje, szkoła modlitwy, spotkania w grupach - skupione wokół 4 tematów: Światło-Życie, Nowy Człowiek, Nowa Wspólnota, Nowa Kultura. Namiot Spotkania, Jutrznia, Eucharystia, wieczorna adoracja Najświętszego Sakramentu stanowiły sposobność do spotkania z Panem Jezusem i powierzenia Mu wszelkich trosk i radości. Modlitwa małżonków oraz dialog małżeński służyły wzmocnieniu więzi małżeńskiej, a pogodne wieczory były doświadczeniem radowania się we wspólnocie. Czas dla rodziny był okazją do poznawania uroków ziemi śląskiej i do rodzinnego odkrywania okolicznych atrakcji.

Ogromną zaletą ułatwiająca przeżywanie rekolekcji była niezwykła gościnność i otwartość gospodarzy - ks. Mateusza i ks. Janusza, sióstr Jadwiżanek oraz przemiłych i uczynnych pań z obsługi, a także pań kucharek, które rozpieszczały nas przepysznym jedzeniem, często serwując potrawy regionalne.

Był to bardzo dobry czas dla uczestników,diakonii, dzieci i młodzieży, co wybrzmiewało i w codziennych rozmowach, i w czasie godziny świadect. Wyjechaliśmy zbudowani doświadczeniem wspólnoty “żywego kościoła”, umocnieni pogłębieniem więzi z Panem Jezusem i ze współmałżonkiem.

Za każdy dzień rekolekcji, za wszystkie dary i za radość spotkania z drugim człowiekiem - Bogu niech będą dzięki!

Katarzyna i Krzysztof Mentrakowie
para prowadząca

Świadectwo ==>>

Kokoszyce3Kokoszyce2

MBL 6606

W dniach 24–29 lipca w Dębowcu odbyły się rekolekcje tematyczne NAMIOT SPOTKANIA. Ośrodkiem rekolekcyjnym był Dom Rekolekcyjny Misjonarzy Saletynów Centrum Pojednania LA SALETTE. Rekolekcje prowadził moderator ks. Henryk Bartuszek oraz para prowadząca - Elżbieta i Grzegorz Kolasińscy. W rekolekcjach wzięło udział 16 małżeństw z 28 dziećmi z archidiecezji warszawskiej, a posługę animatorską pełniły 3 małżeństwa: Anna i Jan Mickiewiczowie, Dorota i Krzysztof Górscy oraz Martyna i Michał Kamińscy. Muzycznie posługiwali Monika i Andrzej Żygadłowie. Dziećmi opiekowała się diakonia wychowawcza prowadzona przez Agatę Jaczewską i Magdę Kamińską wraz z Gabrysią, Anią, Marysią, Piotrem i „miejscową diakonią”. Miejscowa diakonia to Grażyna i Kazimierz Stecowie, małżeństwo formujące się w kręgu DK w Dębowcu oraz Karolina, Ania, Kamila i Wiktor - młodzi ludzie ze wspólnot Ruchu Światło-Życie z Jasła i okolic.

Program rekolekcji oparty został na podręczniku Szkoła modlitwy – Namiot Spotkania ks. Franciszka Blachnickiego. Zawiera cztery konferencje wygłoszone podczas szkoły modlitwy w ramach Szkoły Animatora Ruchu Światło-Życie w Carlsbergu jesienią 1982 roku. Są one rozważaniem głębokiego tekstu biblijnego o modlitwie, opisującego modlitwę Mojżesza w Namiocie Spotkania (Wj 33, 7-20). Jak pisze ks. Franciszek „Do tego tekstu musimy ciągle wracać, aż zrozumiemy całą głębię modlitwy. Jej codzienna, osobista praktyka to jest Namiot Spotkania”.

Każdy z czterech pełnych dni rekolekcyjnych oparty był na jednej konferencji ks. Blachnickiego i dotyczył różnych aspektów modlitwy:
• Modlitwa – Spotkanie
• Rozmawiał jak z przyjacielem
• Boże plany
• Spraw, abym ujrzał Twoją chwałę.

W poszczególnych dniach rekolekcyjnych odkrywaliśmy jak wielką szansą i darem dla każdego z nas jest codzienny Namiot Spotkania.

Pierwszy dzień Modlitwa – Spotkanie; w samej nazwie Namiot Spotkania jest już określona istota modlitwy: modlitwa to spotkanie, spotkanie zaś dokonuje się między osobami. Tylko osoby mogą się spotkać. Istotą tego spotkania, tej modlitwy jest spotkanie osoby człowieka z osobą Boga. Na to spotkanie musimy każdego dnia znaleźć czas i miejsce. Nie traktuję Boga poważnie, jeżeli nie mam dla Niego czasu.

Drugi dzień – Modlitwa to rozmowa z Panem jak z Przyjacielem. Modlitwa ma polegać na tym, żeby rozmawiać z Bogiem twarzą w twarz, jak rozmawia przyjaciel z przyjacielem. Modlitwa jest rozmową z Bogiem, który jest przyjacielem, który mnie miłuje. Musimy uświadomić sobie, uznać i przyjąć w wierze, to co Bóg mówi do Mojżesza: Znam cię po imieniu i jestem ci łaskawy. Wielką pomocą dla modlitwy i sposobem nawiązania rozmowy z Bogiem jest Pismo Święte. Jeżeli modlitwa jest dialogiem, to w tym dialogu Bóg zawsze ma pierwsze słowo, a ja mogę tylko dawać odpowiedź.

Dzień trzeci – Modlitwa to poznanie Bożych planów wobec nas. Treścią naszej modlitwy mają być Boże plany wobec nas. Pan Jezus ucząc nas modlitwy każe na pierwszym miejscu stawiać plany Boże, a nie nasze. Bóg ma jakieś zamiary, których w danej chwili nie znamy, dlatego nieraz w takiej sytuacji trzeba powiedzieć: nie wiem, nie rozumiem, ale proszę Panie, daj mi poznać Twoje zamiary wobec mnie. Przyjdzie czas, że zobaczę, że poznam, ale już teraz jestem gotów je przyjąć i podporządkować się Bogu. Takiej modlitwy uczy nas Chrystus.

Dzień czwarty – Modlitwa to doświadczenie Boga i oglądanie Jego oblicza. Jeżeli trwamy na modlitwie, jeżeli ciągle na nowo ją podejmujemy, jeżeli jesteśmy wierni praktyce Namiotu Spotkania to taka modlitwa ma ogromną wartość. Ona nami kieruje, Bóg nas oczyszcza i wynagradza naszą wiarę, nadzieję i wytrwałość. Taka modlitwa nas przemienia, staje się coraz większym źródłem siły i mocy, poprowadzi ku Bogu, do Jego Chwały.
Codzienny program realizowany był podczas: konferencji kapłana, Namiotu Spotkania przed Panem Jezusem w Najświętszym Sakramencie, homilii, wprowadzenia i spotkanie kręgu oraz modlitwy wieczornej. W programie rekolekcji przewidziany był czas na realizację także innych zobowiązań – dialogu, modlitwy rodzinnej i modlitwy małżeńskiej w obecności Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Uzupełnieniem konferencji były dla wszystkich świadectwa życia modlitwą kapłana, małżeństw z diakonii oraz uczestników podczas wprowadzenia i spotkania kręgu. Był także czas wolny na wypoczynek, rekreację i zwiedzanie najbliższej okolicy podczas codziennego poobiedniego czasu dla rodziny.

Postawa księdza moderatora wiele lat żyjącego charyzmatem Ruchu Światło-Życie, jego mądrość i doświadczenie duszpasterskie oraz świadectwo i postawa służby całej diakonii sprawiły, że czas rekolekcji był dla wszystkich szczególnym czasem odnowienia więzi z Jezusem Chrystusem, szcególnie podczas codziennego Namiotu Spotkania i modlitwy wieczornej oraz budowania z Nim trwałych relacji małżeńskich i rodzinnych. Za czas rekolekcji, za wszystkich uczestników i za całą diakonię – Bogu niech będą dzięki!

Chryste Sługo – zmiłuj się nad nami.
Niepokalana Matko Kościoła – módl się za nami.
Czcigodny sługo Boży księże Franciszku – wstawiaj się za nami.

Elżbieta i Grzegorz Kolasińscy
para prowadząca

Świadectwa==>>

MBL 6424MBL 6588MBL 6595MBL 6555NSDebowiec47 1NSDebowiec12

Branszczyk oaza

Nasze rekolekcje odbyły się w Brańszczyku nad Bugiem, niedaleko od Warszawy i w związku z tym mieliśmy obawy czy miejsce to będzie atrakcyjne turystycznie dla uczestników. Jak się ostatecznie okazało - dla rodzin z malutkimi dziećmi było to bardzo dobre miejsce, właśnie dlatego, że nie było trzeba daleko jechać. W rekolekcjach wzięło udział 9 małżeństw z dziećmi (w większości w wieku do 5 lat), z wyjątkiem jednej wszystkie rodziny były z diecezji warszawskiej.

Podczas naszego pobytu na Oazie, mieliśmy możliwość przyjęcia podczas Eucharystii Jezusa jako Swojego Pana i Zbawiciela. Każdy mógł tego dokonać osobiście w cichej modlitwie, odpowiednio przygotowany do tego ważnego wydarzenia na spotkaniach kręgów. Na nabożeństwo Światła i Wody poszliśmy wieczorem ze świecami nad Bug.

W ramach szkoły życia odwiedzili nas goście z diakonii życia z diecezji łomżyńskiej, a także para diecezjalna, która towarzyszyła nam podczas kontemplacji ikony Świętej Rodziny. W dniu, w którym mieliśmy przewidzianą szkołę życia na temat Krucjaty Wyzwolenia Człowieka (KWC), przyjechali do nas goście z diakonii wyzwolenia z diecezji drohiczyńskiej, opowiedzieli nam o dziele KWC i podzielili się z nami swoim świadectwem na ten temat. Świadectwem podzielili się także niektórzy uczestnicy rekolekcji.
Ważnym wydarzeniem podczas rekolekcji była droga krzyżowa odprawiona na ulicach Brańszczyka, podczas której każda rodzina niosła krzyż i przygotowała rozważanie poszczególnych stacji.
Podczas dnia wycieczkowego część rodzin wspólnie spędziła wolny czas na kajakach na Liwcu, a później odwiedziliśmy muzeum bł. kardynała Stefana Wyszyńskiego w Zuzeli.

Dzień Wspólnoty, mimo starań z naszej strony, przeżywaliśmy, niestety, bez innej oazy. Wybraliśmy się na pielgrzymkę do Ostrówka - miejsca pobytu św. Faustyny Kowalskiej. Zwiedziliśmy dom, w którym opiekowała się dziećmi i w którym dojrzała w niej ostatecznie decyzja do wstąpienia do zakonu. Tamejszym siostrom zaprezentowliśmy program przygotowany na dzień wspólnoty: piosenkę oazy i nasz znak. Wyjśniliśmy też jego symbolikę. Eucharystię i godzinę świadectw przeżyliśmy w kościele obok domu św. Faustyny, a Godzinę odpowiedzialności i misji w kościele parafialnym w Ostrówku, gdzie ksiądz proboszcz przyjął nas niezwykle miło i przygotował nam skromny posiłek.

Wróciliśmy szczęśliwi!

Dorota i Dariusz Tyzowie
para prowadząca

Branszczyk ksidz 2Branszczyk para i ksidz DKBranszczyk para

Jesteś tu:

Serwis wykorzystuje pliki cookies w celach wskazanych w polityce prywatności. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na wykorzystywanie plików cookies, w zakresie odpowiadającym konfiguracji Twojej przeglądarki.

Polityka prywatności