DSC 1063 3 resized

W dniach od 20 lipca do 5 sierpnia odbyły się rekolekcje OR I st. w Lublińcu. Moderatorem był Ksiądz Karol Alexandrowicz, a parą prowadzącą Asia i Piotr Kucharczykowie. W rekolekcjach uczestniczyło 11 małżeństw, posługę animatorską pełniły 4 małżeństwa: Ewa i Krzysztof, Emilka i Tomasz, Aneta i Przemek, Anna i Grzegorz. Oprawę muzyczną zapewniała nasza diakonia muzyczna Kasia i Piotr, przy wsparciu naszej prywatnej filharmonii w osobie Izy i Łukasza. Posługę diakonii wychowawczej pełniły na zmianę 4 małżeństwa: Ania i Piotr, Jola i Przemek, Agnieszka i Marek, Nina i Adam oraz młodzież: Tosia, Kinga i Kuba. W rekolekcjach uczestniczył kleryk – br. Michał z Wyższego Seminarium Redemptorystów w Tuchowie. Tworzyliśmy wspólnotę 85 osób.

Rekolekcje I st. to ponowne odkrywanie Chrystusa i przyjmowanie Go jako naszego Pana i Zbawiciela. Chrystus przyszedł, aby służyć z miłości innym. Przyjmując Chrystusa w każdej komunii świętej zapraszam Go do swojego życia i polecam się Jego prowadzeniu. Ksiądz Karol nieustanie podkreślał, abyśmy wyszli ze schematów, abyśmy zgodzili się na drogę śmierci dla egoizmu i otworzyli się na to, co chce nam zaoferować Chrystus. Ważnym punktem rekolekcji była modlitwa małżeńska, która pomagała odnaleźć Chrystusa w małżonku i modlitwa wstawiennicza, kiedy modliliśmy się za siebie nawzajem, powierzając swoje problemy i troski małżeńskie oraz rodzinne Duchowi Świętemu. Wiele dobra doświadczyliśmy od kleryka Michała podczas szkoły modlitwy, służył nam także z wielkim zaangażowaniem w diakonii wychowawczej ewangelizując nasze dzieci .

W 13 dniu rekolekcji byliśmy na Jasnej Górze na Dniu Wspólnoty. Zostało to udokumentowane przez Telewizję Niedziela TV. Można zobaczyć tu: https://tv.niedziela.pl/film/3345/Dzien-Wspolnoty-Oazy-Rodzin-na-Jasnej. Spotkaliśmy się z oazą rodzin I stopnia z diecezji bielsko-żywieckiej z Rypt Śląskich. Radością wielką była wspólna Eucharystia przeżywana przed obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej. Po niej uczestniczyliśmy w nabożeństwie Odpowiedzialności i Misji KWC w Kaplicy Różańcowej. Krucjatę podpisało 11 osób.

Bardzo jesteśmy wdzięczni naszemu Panu za ośrodek i jego gospodarzy, ojców oblatów. Czekamy na dobre owoce rekolekcji.

Chwała Panu!

Asia i Piotr Kucharczykowie
para prowadząca

Świadectwa ==>>

20210802 101405 2 resized20210805 080714 resized20210802 102614 resized20210804 210402 2Agnieszka i Marcin Gwardys resized

 Wsplne

W dniach 10-16.07.2021 r. przeżywaliśmy ORAR I w malowniczym Korbielowie. Pod czujnym okiem proboszcza ks. Dominika Koperskiego i radosnego kleryka Andrzeja odkrywaliśmy istotę charyzmatu Ruchu Światło-Życie. 9 małżeństw w trzech małych grupach animowanych przez Agnieszkę i Mariusza Powęskich, Magdę i Przemka Sikorskich oraz Kasię i Alka Rzepeckich odkrywało głębie tematów: ŚWIATŁO-ŻYCIE, NOWY CZŁOWIEK, NOWA WSPÓLNOTA i NOWA KULTURA. Naszymi kochanymi dziećmi (32 pociechy) w tym czasie opiekowała się wspaniała diakonia wychowawcza, koordynowana przez Magdę i Kacpra Wiśniewskich. Duzi i mali śpiewali pięknie dzięki posłudze Bernarda i Julity Wojtasiewiczów.

Czasem realnego dotknięcia serca Ruchu była nasza pielgrzymka do Centrum na Kopiej Górce, Eucharystia przy grobie Ojca i spotkanie z p. Dorotą Seweryn. Słuchaliśmy z zapartym tchem świadectwa o życiu ks. Franciszka Blachnickiego pokrzepiając się, że święci także mieli swoje słabości. Owocne spotkanie o Krucjacie Wyzwolenia Człowieka prowadzone przez ks. Mirosława Żaka, moderatora diakonii KWC Archidiecezji Krakowskiej oraz świadectwo osoby z AA zaowocowało zrozumieniem potrzeby WOLNOŚCI OSOBY LUDZKIEJ, poruszyło serca oraz przyczyniło się do złożenia dwóch deklaracji KWC. Wyjątkowa forma dialogu małżeńskiego pozwoliła parom na chwilę intymności w kawiarnianej atmosferze.

ORAR I w Korbielowie jest już wspomnieniem. Wierzymy jednak, że Pan Bóg mocą swojego Ducha wciąż w nas pracuje, tworząc z nas, dzień po dniu, Nowego Człowieka. I chociaż tęsknimy trochę za namiastką tej Nowej Wspólnoty, którą tworzyliśmy, staramy się dawać świadectwo naszym życiem, niosąc Nową Kulturę do naszych środowisk. Nich moc Bożego Światła zawsze rozświetla i determinuje nasze życie! Bóg zapłać za ten święty czas rekolekcji.

Elżbieta i Cezary Konertowie
para prowadząca

Świadectwa ==>>

My i Ksidz2KazanieResized 20210713 114157piewResized 20210711 202703rsz dialog

Wadowice1

W dniach 17-23.02.2020 w Wadowicach odbyła się Oaza Rekolekcyjna Animatorów Rodzin II stopnia. Do Domu Rekolekcyjnego Karmelitów Bosych w Wadowicach przybyło 18 małżeństw wraz z moderatorem księdzem Pawłem Witkowskim. Mieliśmy 12 małżeństw uczestników, 3 pary animatorskie, 2 małżeństwa odpowiedzialne za diakonię wychowawczą, 32 dzieci i sporo młodzieży do pomocy.

Jak to na ORAR II bywa, podczas konferencji, spotkań w grupach i spotkań ogólnych poznawaliśmy zagadnienia związane z powołaniem, posługą, zadaniami animatorów oraz celem, metodami pracy Domowego Kościoła. Pogodne wieczory dały nam możliwość radowania się z przebywania w gronie całej wspólnoty. Wszystkie treści i doświadczenia próbowaliśmy przemodlić i przemyśleć w obecności Jezusa na codziennym Namiocie Spotkania, Eucharystii, modlitwie małżeńskiej
i rodzinnej.

W czasie dla rodziny wędrowaliśmy po Wadowicach, Kalwarii Zebrzydowskiej i okolicznych ciekawych miejscach poznając głębiej życie i dzieło św. Jana Pawła II. Cieszyliśmy się, że w roku 100-lecia urodzin Karola Wojtyły mogliśmy być w jego rodzinnym mieście: dotknąć chrzcielnicy w kościele, gdzie był chrzczony, zwiedzać muzeum w jego dawnym mieszkaniu i przebywać w klasztorze przy sanktuarium św. Józefa, gdzie przyszły papież przyjął szkaplerz.

Nie mogło się obyć bez wadowickich kremówek. W wielu kawiarniach przy rynku w Wadowicach, zaraz po obiedzie, można było spotkać jakąś rekolekcyjną rodzinę :)

Radosne okrzyki i uśmiechy świadczyły, że z rekolekcji bardzo zadowolone były również dzieci i młodzież, które cieszyły się z zajęć przygotowanych i prowadzonych przez Diakonię Wychowawczą.

Był to dobrze przeżyty czas zarówno dla uczestników jak i dla całej diakonii rekolekcyjnej. Cieszymy się z tej Oazy - przede wszystkim z umocnienia relacji z Jezusem i współmałżonkiem. Wyjechaliśmy z wieloma postanowieniami dotyczącymi bycia animatorem wobec współmałżonka, w rodzinie, w kręgu i wszędzie tam, gdzie jesteśmy obecni.

Bogu niech będą dzięki!

Kasia i Marcin Piaseccy
para prowadząca

Świadectwa ==>>

Wadowice3Wadowice2Wadowice4

 

bystra1

W dniach 8-14.02.2020 r. w Bystrej Podhalańskiej przeżywaliśmy ORAR I. Piętnaście małżeństw z czterech diecezji (warszawskiej, warszawsko-praskiej, kieleckiej i siedleckiej) zgłębiało charyzmat Ruchu Światło-Życie. Pomagał nam w tym piękny ośrodek, bogaty wystrojem w symbolikę katechumenalną oraz historię Ruchu.

W trakcie rekolekcji gościliśmy ks. Mirosława Żaka moderatora Diakonii Wyzwolenia archidiecezji krakowskiej oraz ks. Bogdana Sarniaka moderatora DK archidiecezji krakowskiej. Dopełnieniem tego bogatego w treści czasu łaski był wspólny, rekolekcyjny wyjazd autokarem do Krościenka na Kopią Górkę. Mieliśmy tam szansę spotkać się z p. Dorotą Seweryn i posłuchać świadectwa jej życia o Ojcu Blachnickim. Tam też modliliśmy się w czasie Eucharystii u grobu ks. Franciszka.

Podsumowaniem była godzina świadectwa i możliwość ubogacenia się owocami, jakie Duch Święty wzbudza w sercach tych, którzy otwierają się na Jego działanie. Radością dla nas są także nowi członkowie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Trzy osoby włączyły się w nią jako kandydaci i mamy trzech nowych członków KWC!

Za wszystkie dary i owoce oraz radość spotkania z drugim człowiekiem – Chwała Panu!

Elżbieta i Cezary Konertowie
para prowadząca

Świadectwa ==>>

bystra5bystra2bystra3bystra4

W dniach 8-14.02.2020 r. w Bystrej Podhalańskiej przeżywaliśmy ORAR I. Piętnaście małżeństw z czterech diecezji (warszawskiej, warszawsko-praskiej, kieleckiej i siedleckiej) zgłębiało charyzmat Ruchu Światło-Życie. Pomagał nam w tym piękny ośrodek, bogaty wystrojem w symbolikę katechumenalną oraz historię Ruchu. W trakcie rekolekcji gościliśmy ks. Mirosława Żaka moderatora Diakonii Wyzwolenia archidiecezji krakowskiej oraz ks. Bogdana Sarniaka moderatora DK archidiecezji krakowskiej. Dopełnieniem tego bogatego w treści czasu łaski był wspólny, rekolekcyjny wyjazd autokarem do Krościenka na Kopią Górkę. Mieliśmy tam szansę spotkać się z p. Dorotą Seweryn i posłuchać świadectwa jej życia o Ojcu Blachnickim. Tam też modliliśmy się w czasie Eucharystii u grobu ks. Franciszka. Podsumowaniem była godzina świadectwa i możliwość ubogacenia się owocami, jakie Duch Święty wzbudza w sercach tych, którzy otwierają się na Jego działanie. Radością dla nas są także nowi członkowie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Trzy osoby włączyły się w nią jako kandydaci i mamy trzech nowych członków KWC!

Za wszystkie dary i owoce oraz radość spotkania z drugim człowiekiem – Chwała Panu!

Elżbieta i Cezary Konertowie

goslawice1

“Zgromadźcie mi moich umiłowanych, którzy zawarli ze mną przymierze przez ofiarę.”
(Ps 50, 5)

Na różne sposoby przemawia Pan, na różne sposoby wzywa, w rożne miejsca powołuje.
Chce dać się poznać, przypomnieć: “Ja jestem i działam”! W tym roku, takim szczególnym miejscem spotkania z Panem, dla grupy małżeństw z Domowego Kościoła naszej diecezji były Gosławice koło Tarnowa. To tam, w obszernym domu sióstr Kanosjanek od 3 do 19 sierpnia odbyła się Oaza Rodzin II st.

Moderatorem tych rekolekcji zgodził się zostać ks. Piotr Wierzbicki. Niebagatelnym zadaniem było znalezienie animatorów; po długich poszukiwaniach z radością i z wdzięcznością przyjęliśmy zgodę Ani i Grzegorza Orlików, Joasi i Marka Łatuszków oraz Agnieszki i Ernesta Brzozowskich. Rekolekcje II stopnia mają specyficzny program oparty na wydarzeniach z Księgi Wyjścia, a biblijne spotkania kręgu poszerzone są o pełne teologicznej wiedzy wprowadzenia, syntezy, bądź wykłady, które z biegłością i ze zręcznością, ku satysfakcji słuchaczy, prowadził Jasiek Halbersztat - animator teologiczno-biblijny.

Jeżeli w tych rekolekcjach uczestniczył ktoś, kto nie lubił śpiewać, musiał z tym bardzo umiejętnie się ukrywać. Śpiewali wszyscy, z wielką satysfakcją i zaangażowaniem, wielu również drugim głosem. Każde niefortunne skracanie przez parę prowadzącą, z przyczyn losowych, czasu Szkoły Śpiewu, spotykało się z brakiem aplauzu ze strony uczestników oraz wyrazami żalu i współczucia kierowanymi pod adresem pełnych wewnętrznej radości i wyrozumienia animatorów muzycznych, Macieja i Basi Stolarskich.

Darem z nieba, podobnie jak i dla innych rekolekcji wakacyjnych DKAW, był udział w nich alumnów Warszawskiego Seminarium Duchownego. Posługa obu kleryków: Mateusza i Kacpra była dla nas błogosławieństwem od Pana Boga, służyli oni wielkodusznie wszelkimi umiejętnościami i wiedzą. Dbali o zakrystię, porządek w prezbiterium, wspierali służbę ołtarza. Z zaangażowaniem prowadzili praktyczne ćwiczenia z dyżurem liturgicznym, a wszystkim wyjaśniali w interesujący sposób zagadnienia liturgii na podstawie OWMR.

W rekolekcjach brało udział 18 par małżeńskich, których rodziny w większości określić można mianem wielodzietnych. I choć nie przyjechali na rekolekcje ze wszystkimi swoimi dziećmi, to i tak diakonia wychowawcza miała pełne ręce roboty, sprawując opiekę nad gromadką 37 dzieci. Na szczęście ręce diakonii wychowawczej były liczne, zręczne i silne, a głowy pełne pomysłów oraz doświadczenia nakazującego czujność. Całość koordynowały Ula Tworzydło i Justyna Potyńska, a dowodzić sobą dawali: Maria, Zuzia i Weronika, Kasia, Małgosia, Zosia, Ignacy i Tadeusz oraz Bartosz. Największym komplementem, który najlepiej oddaje atmosferę panującą w diakonii wychowawczej, było częste dopytywanie się dzieci w czasie trwania poobiedniej przerwy: “A kiedy będziemy mogli znowu iść na zajęcia do diakonii?”

„Każdy ma swój Egipt, własne zniewolenia, uwikłania, coś, z czego warto się wyzwolić. Rekolekcje II stopnia to okazja do przyjrzenia się sobie, odkrycia ‘swojego Egiptu’ i pozwolenie na to, by Pan Bóg z tej niewoli nas wyprowadził” - można zacytować za księdzem moderatorem Sławomirem Jargiełłą (Lubelski Gość Niedzielny lipiec 2017). Każdemu, kto prawdziwie przeżył rekolekcje II stopnia trudno się z powyższym stwierdzeniem nie zgodzić. Droga 15 dni rekolekcji uczy, jak dokonuje się w człowieku ta wewnętrzna zgoda, na czym polega i czego dotyczy to “pozwolenie”, które człowiek daje Panu Bogu, aby ten mógł w nim działać.

I tak uczestnicy rekolekcji w Gosławicach poznali Boga, który wyzwala ich z każdej niewoli, który pierwszy inicjuje z człowiekiem zbawczy dialog, szuka go; który panuje nad każdą sytuacją w ich życiu, pozwala, aby droga wydarzeń, nierzadko trudnych, kryzysowych, przemieniała ich wnętrze, by mogli odkryć cud złączenia swojej drogi życia w Paschalnej Drodze Jezusa Chrystusa. W odpowiedzi na tę Bożą inicjatywę uczestnicy rekolekcji pozwalają, by Pan łamał dla nich chleb Swojego Ciała, a w Nim ich niewole. Przyjmują przebaczenie płynące z kielicha Jego Krwi i tak jak On przebaczył, w mocy tej samej Krwi, będą przebaczać tym, którzy im zawinili. Poznali moc, głębię i sens sakramentów ustanowionych przez Pana, ukrytych w Kościele, dostępnych przez posługę szafarzy, a warunkowanych ich czystym „TAK, chcę, niech się stanie”.

Pan sam dobrał środki: czas sposobny i konkretne rekolekcyjne wydarzenia, aby nas o tym wszystkim pouczyć. Czas rekolekcji był więc ściśle zaplanowany. To co trudne na drugim stopniu, to wielość elementów zmiennych, wymuszających przesunięcia w stałym planie. Nie mniej, najważniejszym punktem dnia była Eucharystia, odprawiana po śniadaniu, niespiesznie. Z każdym dniem wchodziliśmy w jej przeżywanie głębiej i głębiej. Głównie za sprawą urzekająco głębokich i mądrych, mistagogicznych homilii ks. Piotra, dzięki szczegółowemu objaśnianiu kolejnych części Mszy św., tłumaczeniu znaczenia czynności liturgicznych i znaków na Szkole Liturgicznej.

Drugim „mocnym” punktem rekolekcyjnego programu były spotkania w Kręgach Biblijnych. Często trudne, bo wymagające skupienia uwagi na bardzo licznych i niełatwych tekstach Starego Testamentu. Trudne, bo nakazujące zaufanie do Bożego działania w Słowie, nawet wtedy, gdy nie wszystko w nim jest zrozumiałe, gdy nuży nadmiar odczytywanych fragmentów. Czas spotkania stawał się także okazją do dzielenia się życiem, do wzajemnego składania świadectwa np.: co do odczytania znaczenia własnego Chrztu, przeżywania praktyki przystępowania do sakramentu pokuty i pojednania, wiary w obecność Pana Jezusa w Eucharystii, sposobu przechodzenia przez trudny czas próby wątpliwości w wierze, rozumienia tego, co można by nazwać „współczesnymi plagami”, czy postrzeganiu własnego małżeństwa jako przymierze. Wszystkie treści dnia wracały do nas raz jeszcze podczas Celebracji Słowa Bożego. Pan chciał, jak dobry nauczyciel, utrwalić w nas to, co najważniejsze.

Co i rusz na planie dnia pojawiały się wydarzenia specjalne, związane z miejscem, czasem, lub osobą. Pierwszym z nich było spotkanie z o. Ksawerym Knotzem, który wracając z wypoczynku w Rzeszowie zboczył z autostrady i zajechał prosto do usytuowanych przy niej Gosławic. „Gdzie w waszym małżeństwie jest Chrystus?” - spytał franciszkanin, a rekolektanci dobre pół godziny głowili się nad odpowiedzią. Ta ostatecznie padła z ust o. Ksawerego. I nie popełnimy błędu, gdy napiszemy, że do dziś ją wszyscy tam obecni pamiętają. Nie ujawnimy jej jednak, bo wolimy raczej polecić lekturę ostatniej książki o. Knotza „Obudzić sakrament małżeństwa”.

Niesamowite w swoim pięknie i duchowej głębi było miejsce, które Pan nam dał na przeżycie Drogi Krzyżowej w 10. dniu rekolekcji. Wał Ruda, droga przez zielony bór i olsy, ostatnia droga i miejsce męczeństwa bł. Karoliny Kózkówny. Rozważanie męki i śmierci Pana Jezusa, a równolegle refleksja nad Paschą młodej dziewczyny, całkowicie oddanej Bogu, nad jej przejściem w Nim, przez śmierć, do życia wiecznego.

W końcu trzeba wspomnieć wydarzenie, które stanowi szczyt i centrum rekolekcji II stopnia: nocną celebrację w plenerze Obrzędów Wigilii Paschalnej i serca Wielkiej Nocy – Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego. Nazajutrz następuje jej dopełnienie, które dokonuje się w sakramencie pokuty i pojednania. „ Jam jest Pan Bóg twój, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli” (Wj 20,2). Naprawdę Pan nas, uczestników rekolekcji wyprowadził z niewoli, po niejednokrotnie długich i głębokich spowiedziach, i napełnił radością uwolnionych, o czym mogliśmy usłyszeć podczas godziny świadectwa.

Rekolekcje były dobrym czasem przypomnienia sobie roli zobowiązań DK w pogłębianiu duchowości naszych małżeństw, czasem dzielenia się doświadczeniami rodzinnego przeżywania niedzieli, świąt i poszczególnych okresów liturgicznych w ramach liturgii domowej. Czasem zawalczenia o regularny Namiot Spotkania, który przez uczestników praktykowany był w rozmaitych porach, czasem i takich, na który ewidentny wpływ miały najmłodsze dzieci: wczesny poranek lub sam środek nocy. Jedno było pewne: Pan czekał i był gotowy na spotkanie o każdej porze. Tak jak jest na nie nieustannie gotowy i dziś. Jest gotów przypominać uczestnikom rekolekcyjne zmagania, kiedy to każdy brał do siebie tekst proroka Ozeasza i widział w sobie Oblubienicę Pana: którą On wyprowadził na pustynię, której mówił do serca i z którą zawarł przymierze i poślubił przez miłość i miłosierdzie. (por. Oz 2, 16. 21)

Teresa i Jakub Tworzydłowie
para prowadząca

Świadectwa ==>>

goslawice5goslawice2goslawice3goslawice4goslawice6goslawice7

Jesteś tu:

Serwis wykorzystuje pliki cookies w celach wskazanych w polityce prywatności. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na wykorzystywanie plików cookies, w zakresie odpowiadającym konfiguracji Twojej przeglądarki.

Polityka prywatności